Gistermorgen, toen we ons in het Westerpark verzamelden om te gaan sporten, kwamen er aarzelend een paar jongetjes op ons aflopen. 

“Mevrouw, mag ik iets vragen?” vroeg de dapperste aan mij, een pril snorretje zichtbaar op zijn bovenlip.

“Ja?”

“Wat zou u nog graag willen doen in uw leven?”

“Waarom wil je dat weten?” vroeg ik, enigszins overvallen door dit onderwerp zo op de vroege morgen.

“Voor een project van school, mevrouw.”

En ja, toen ik op keek zag ik meerdere groepjes kinderen uitzwermen in de richting van  voorbijgangers. Ik moest een tijdje in de blauwe lucht staren, voor het antwoord kwam.

“Ik wil graag nog een boek schrijven.”

De woorden vielen zo maar uit mijn mond. Terwijl ik met hem meeliep om mijn antwoord op een spandoek te schrijven dat zijn leraar had opgehangen (“Het is een project over leven en dood, mevrouw,”), vroeg ik me af waar dat boek dan over zou moeten gaan. Over hoogbegaafdheid natuurlijk. Natuurlijk, maar waarom draai ik er dan nu al zo lang omheen? Bij elk project hoort weerstand, dat weet ik nu wel zo langzamerhand. Want dit gaat minimaal een jaar kosten, en waarschijnlijk twee, of meer. Jaren waarin dit onderwerp altijd bij me zal zijn, aan me zal trekken, zodat ik binnen zit te schrijven terwijl ik ook zou kunnen wandelen of zwemmen of niksen. Het zal nooit worden wat ik in mijn hoofd had, het zal altijd een eigen weg gaan en ik zal alle bergen en dalen weer door moeten. Van ‘dit is echt helemaal niks’ naar ‘dit wordt hét boek over hb dat nog ontbreekt’ en weer terug. Is dat het waard? Dat is niet de vraag. Ik wil het.

Die stapel ongeregeld omvormen naar een leesbaar verhaal. Eén geheel maken van dagboeknotities, brieven, aantekeningen over boeken, jeugdherinneringen. Keuzes maken, verbindingen leggen. Schrappen, herschrijven. Twijfelen, doorgaan. Verslag doen van een ontdekkingsproces. Transformeren, integreren van kennis, ervaring, gevoel over een belangrijk onderwerp. Door het schrijven gaat dat gebeuren, innerlijk, in mij. Uiterlijk, als er een afgeronde tekst ligt.

Ja, dat wil ik.