1.
In het museum voor moderne kunst in Nice, het MAMAC, zag ik een tentoonstelling van de Canadese kunstenares Liz Magor. Haar thema: dingen. Hoe we ze gebruiken en onze sporen er op achterlaten en welke betekenis we eraan geven.
Lees verder
“Dit is niet normaal!” riep Caroline van der Plas uit, toen ze hoorde dat haar Boeren Burger Beweging de meeste stemmen heeft gekregen bij de verkiezingen voor Waterschappen en Provinciale Staten. In een gebaar van verbijstering grepen haar vingers met de appelgroen gelakte nagels naar haar hoofd. Direct daarna herstelde ze zich: “Het is natuurlijk wél normaal!”
Deze scene drukt wat mij betreft precies uit hoe de politieke situatie is in Nederland anno maart 2023.
Lees verder
Bij het opruimen van de was kwam ik het blauwe doekje tegen dat ik vorige week zo vaardig in de strijd gooide tegen de chaos van rondspattende bloeddruppels. Er ging een golfje gevoel door me heen, dat zich het beste laat beschrijven als een mengeling van vertrouwen, warmte en tederheid. Maar dan in het klein.
Dingen zijn slechts dingen, maar het is soms alsof de gevoelens die we ervoor hebben, de waarde die we er aan hechten, niet van ons zijn, maar eigenschappen van de voorwerpen zelf. Het blauwe doekje is maar gewoon een werkdoekje, maar het voelt als bijzonder door mijn herinnering.
Lees verder
We weten natuurlijk inmiddels wel dat de grens tussen het gewone, veilige, comfortabele deel van ons leven enerzijds en het deel waar horror en doodsangst heerst, nogal dun is. Maar natuurlijk was het schrikken toen René me deze week op een ochtend om zes uur wakker maakte terwijl hij een bebloede handdoek tegen zijn gezicht drukte.
Lees verder
Alba de Cespedes, een Italiaanse, schreef Verboden schrift in 1952. De hoofdpersoon is Valeria, getrouwd en moeder van twee bijna volwassen kinderen. Op een zondagmorgen koopt ze in een impuls een mooi glanzend zwart schrift. Ze wil het gebruiken om te schrijven over haar leven. Maar zodra ze ermee thuiskomt en een plekje zoekt om het schrift op te bergen, realiseert ze zich, dat ze geen ruimte voor zichzelf heeft. Geen eigen kamer, geen bureau om aan te schrijven, geen la die afgesloten kan worden. En als haar huisgenoten zouden ontdekken dat ze een schrift heeft, zouden ze het zelf willen gebruiken, want waar heeft zij een schrift voor nodig? En een dagboek, dat zou al helemaal ondenkbaar zijn, ze heeft toch niets te verbergen?
Lees verder
Collages van Dominique Zwartelé, foto van mij
In een kale betonnen ruimte zie ik jou ineens. Op wit papier licht je gestalte op in zachtoranje, rozerood, turquoise. Contouren van dunne zwarte lijnen. Je kleuren trekken me aan, maar ik vind je onbegrijpelijk.
Waarom ben jij er? Waarom ben jij zoals je bent?
Tijdens de meditatie van vanmorgen kwam de vraag om je een landschap voor te stellen. Ik zag het heideveld voor me, waar ik gisteren gelopen heb met een vriend. De bleekpaarse kleur van de hei, het vaalgeel van het pijpjesstro daartussen, het zanderige pad onder mijn schoenen. En terwijl de vriend op googlemaps keek voor het juiste pad, en ik hem ervan probeerde te overtuigen dat ik de weg wist, ontvouwde zich een ruimte in mijn bewustzijn.
Lees verder
Vanmorgen bladerde ik door de digitale editie van het NRC toen ik plotseling de overlijdensadvertentie zag staan van de dochter van oude studievrienden. Mijn hart stond stil. Wij delen al lang niet meer elkaars leven, maar ze hadden mij bij haar geboorte in 1996 nog een kaartje gestuurd, en af en toe kwam er een Kerstkaart met een foto van hun opgroeiende dochtertje.
Lees verder
W.v.t.t.k. 