Collages van Dominique Zwartelé, foto van mij

In een kale betonnen ruimte zie ik jou ineens. Op wit papier licht je gestalte op in zachtoranje, rozerood, turquoise. Contouren van dunne zwarte lijnen. Je kleuren trekken me aan, maar ik vind je onbegrijpelijk.
Waarom ben jij er? Waarom ben jij zoals je bent?

Tegelijk is het ook die toevalligheid van jou, of wat toevalligheid lijkt, dat wat ik niet aan je kan bevatten, die me uitdaagt, aantrekt. Ik blijf staan en kijk preciezer.
Is het belangrijk dat ik je tot herkenbare onderdelen terug breng? Een schoen met een hak en nog één, een roze beha, benen, een hoofd?
Of is dat nu juist niet de bedoeling? Moet ik je zien voor wat je bent? Je ziet er kwetsbaar en tegelijk sterk uit. Alsof het licht dat je tere kleurvlakken weerkaatst juist je kracht is.

Of ik eens iets over mezelf wil vertellen? Dat het niet alleen over jou gaat?
Okay. Ik deel jouw kleuren, een warm oranje, een luchtig blauw, dunne contouren.
Ik bewonder hoe je daar durft te staan-kwetsbaar-niet direct begrijpelijk, aanwezig.
Dat zou ik ook wel willen. Niet uitleggen, niet vertalen, staan.
Misschien kijkt iemand dan naar mij en vraagt zich af: Waarom ben jij er? Waarom ben jij zoals je bent?