afbeelding AI gegenereerd

Ongeveer anderhalf jaar geleden ben ik met deze weblog begonnen, omdat ik graag onder woorden breng wat ik voel, denk, en meemaak. Dat kan gaan over de boeken die ik lees, de merkwaardige ervaringen die je in de grote stad kunt hebben of over wat zich elders in de wereld afspeelt. En soms zijn het observaties van mijn eigen voelen en handelen.

Vorig jaar in oktober werd ik ineens ernstig ziek en lag alles stil. Galblaasinfectie, septische shock, coma, IC, verpleegafdeling, revalidatiecentrum. Na een maandenlange periode van herstel, kwam het schrijven weer op gang en heb ik in retrospectief ervaringen beschreven van het ziekzijn. Het viel me later op, dat ik in één van die stukjes het woord tussenruimte gebruikte.  “In die tussenruimte in mijn leven had ik mooie, diepe gesprekken.” Hoezo tussenruimte, dacht ik bij het herlezen. Is het leven vooral een kwestie van gezond zijn, boeken lezen, mensen zien, tentoonstellingen bekijken, uitjes ondernemen, de natuur ingaan?  En is de tijd die daar niet voor gebruikt kan worden, een soort pitstop, waarin zo snel mogelijk alles weer gefikst wordt zodat je weer terug kunt op de baan? De vraag is: hoort ziekzijn niet bij het leven? Dichteres Esther Jansma zegt in het gedicht Wens: Verlies is ook een vorm van bestaan

Toch heb ik er erg lang over getwijfeld of ik op deze plek wil schrijven over hoe mijn werkelijkheid er nu uitziet, namelijk dat ik de diagnose kanker heb. Ik wil absoluut niet zielig gevonden worden. Ik ben gewoon een weldenkend en warmvoelend mens, die een rotziekte heeft. That ’s it. Ik schrijf niet om gevoelens van medeleven of medelijden op te roepen. Ik wil mijn ervaringen delen, mijn wereld laten zien. Net zoals in tijden dat ik niet ziek ben. Ik schrijf ook niet om mijn beklag te doen over de medische zorg. Ik ben er zelf bij om eventuele vragen of commentaar (of complimenten) bij de juiste personen neer te leggen. Maar dat het ingewikkeld is, om goede zorg te geven als zaken complex liggen, valt niet te ontkennen. Dus we laten ons niet verleiden tot goedkope uitspraken als: ‘Geen wonder dat de zorg zo duur is’ of:  ‘dokters vinden altijd wel iets’. Daarvoor doe ik mijn best niet om goed op te schrijven wat ik meemaak. Dat doe ik om te verwoorden dat een mens ineens in een andere werkelijkheid kan belanden, waarin kanker niet langer een angstaanjagend woord is, maar een woekering in je eigen lichaam.

En verder lees ik kranten en boeken en denk na over verbazingwekkende medemensen, ga ik naar tentoonstellingen en maak fietstochtjes en zie ik lieve, lieve mensen. En doet het mij goed dat ik het van mijzelf over mijn complete wereld mag hebben. 

Momenteel verschijnen deze blogs onregelmatig. Wil je een seintje krijgen als er een nieuw bericht is geplaatst? Abonneer je en je ontvangt een berichtje per mail.