Het nieuwe jaar is in zwart-wit begonnen dacht ik toen ik de witte belijning van de sneeuw zag op de donkere boomtakken in het park.

De VS heeft de regeringsleider van een naburig land gekidnapt om vrijuit de olie in dat land te kunnen exploiteren. Nog los van wat deze overval voor het land zelf betekent, houd ik mijn hart vast voor wat andere grootmachten zich nu denken te kunnen permitteren. Een uitbreiding van de oorlog door de Russen in Oekraïne met nog forsere middelen? De annexatie van Taiwan door China? Trump geeft het voorbeeld: een grootmacht kan zonder consequenties een buurland als zijn invloedssfeer benoemen en daar zijn wil aan opleggen. Een grootmacht kan onder het motto: Mijn land eerst! internationale wetten met voeten treden en een soevereine regering omver werpen. Een land dwingen om zijn grondstoffen te laten oppompen door de machtige olie-industrie van de VS. Zo ziet het er uit op dit moment. Is de volgende stap Cuba? Groenland?

En het Westen is niet langer het Westen, een bondgenootschap waarin democratische normen en waarden gedeeld worden en internationale rechtsorde wordt nagestreefd, waar conflicten met diplomatie worden opgelost. Het is gespleten in een wereldmacht die sinds een jaar geleid wordt door machtswellust en hebzucht aan de ene kant van de oceaan en aan de andere kant een verdeeld Europa, waar de idealen en waarden van de democratie, de scheiding van machten, het respect voor ieders recht op een eigen levenswijze, barmhartigheid naar de zwakkeren, hard aan het degraderen zijn.

Tegenover dat zwart staat het wit. Vandaag lag ook eindelijk Amsterdam onder een wit sneeuwdek en mijn eerste prioriteit was dan ook om naar het park te gaan, te genieten van het geknerp onder mijn schoenen, van de stille witte wonderwereld. En die was er! Alle geluiden gedempt, geen treinen over de spoordijk vanwege wisselstoringen, geen grote vrachtwagens in het park om een festival te bevoorraden. Iedereen die daar was, was er om te genieten van dat gratis plezier dat direct saamhorigheid smeedde. Een glimlach hier, een praatje daar. Op het grote grasveld was een ware beeldentuin van sneeuwpoppen ontstaan. Terwijl ik daarover uitkeek, viel me ineens het licht op. Het leek alsof we in een filmscene gevangen waren. Een stilgezet beeld. Een egale donkergrijze lucht hing laag over het witte veld, het was stil en er was dat merkwaardige vuilgrijze licht. Toen wist de zon door te breken en schoven de wolken opzij. Alles kwam weer in beweging. Een meisje hing een roze kralenketting om de hals van een sneeuwvrouw. Ik liep verder en twee jongens van een jaar of zeventien vroegen me wat ik van hun zeeman vond. Een dikke acht! zei ik en zag het genoegen over hun gezichten glijden. Een andere sneeuwpop stak zijn takken-armen in de lucht, en het licht viel door de sluiers water uit de fontein.

Het leven is verschrikkelijk. Het leven is wondermooi.