Collages van Dominique Zwartelé, foto van mij
In een kale betonnen ruimte zie ik jou ineens. Op wit papier licht je gestalte op in zachtoranje, rozerood, turquoise. Contouren van dunne zwarte lijnen. Je kleuren trekken me aan, maar ik vind je onbegrijpelijk.
Waarom ben jij er? Waarom ben jij zoals je bent?
Tijdens de meditatie van vanmorgen kwam de vraag om je een landschap voor te stellen. Ik zag het heideveld voor me, waar ik gisteren gelopen heb met een vriend. De bleekpaarse kleur van de hei, het vaalgeel van het pijpjesstro daartussen, het zanderige pad onder mijn schoenen. En terwijl de vriend op googlemaps keek voor het juiste pad, en ik hem ervan probeerde te overtuigen dat ik de weg wist, ontvouwde zich een ruimte in mijn bewustzijn.
Lees verder
Vanmorgen bladerde ik door de digitale editie van het NRC toen ik plotseling de overlijdensadvertentie zag staan van de dochter van oude studievrienden. Mijn hart stond stil. Wij delen al lang niet meer elkaars leven, maar ze hadden mij bij haar geboorte in 1996 nog een kaartje gestuurd, en af en toe kwam er een Kerstkaart met een foto van hun opgroeiende dochtertje.
Lees verder
Het was een goed boekenjaar.
Van de 82 boeken die ik heb gelezen, waren er 13 die ik vijf sterren gaf in Goodreads, de app, waarin ik sinds het afgelopen jaar mijn leeservaringen bijhoud. Ruim 15 % dus. Van die 13 heb ik er weer 6 uitgekozen die ik echt op alle fronten goed vond en die zijn dan weer zo onvergelijkbaar dat die onderling niet te rangordenen zijn. Voor een overzicht van de gelezen boeken en de korte reviews die ik gaf, kun je kijken op Goodreads. Dus in willekeurige volgorde:
Lees verder
Volgens de recensies was er dit jaar een ecofeministische editie van de Biennale: The milk of dreams. Voor het eerst waren meer dan de helft van de deelnemende kunstenaars vrouwen, dus veel ruimte voor het vrouwelijk perspectief. Zo’n zinnetje schrijf ik met reserve op, merk ik. Want wat is dat dan, het vrouwelijk perspectief? En kunnen we niet gewoon zorgen dat er altijd en overal sprake is van mannelijk én vrouwelijk perspectief?
Lees verderJe moet wel even doorzetten, als je de klassieker Onzichtbare man van Ralph Ellison wilt lezen. Maar het is de moeite waard. Het zet je aan het denken over discriminatie en gezien willen worden.
Lees verder
W.v.t.t.k. 