
Suppoost (1)



Collages van Dominique Zwartelé, foto van mij
In een kale betonnen ruimte zie ik jou ineens. Op wit papier licht je gestalte op in zachtoranje, rozerood, turquoise. Contouren van dunne zwarte lijnen. Je kleuren trekken me aan, maar ik vind je onbegrijpelijk.
Waarom ben jij er? Waarom ben jij zoals je bent?

Volgens de recensies was er dit jaar een ecofeministische editie van de Biennale: The milk of dreams. Voor het eerst waren meer dan de helft van de deelnemende kunstenaars vrouwen, dus veel ruimte voor het vrouwelijk perspectief. Zo’n zinnetje schrijf ik met reserve op, merk ik. Want wat is dat dan, het vrouwelijk perspectief? En kunnen we niet gewoon zorgen dat er altijd en overal sprake is van mannelijk én vrouwelijk perspectief?
Lees verder