Ja, de krant is een meneer en die meneer hoort in mijn leven. Daar ben ik wel achter na twee krantloze weken. Het was een ferm besluit om de papieren krant op te zeggen en het was een hartsbesluit om dat weer terug te draaien.
Lees verder
Ida Gerhard geeft in onderstaand gedicht een mooie beschrijving van een déjà vu en zette me aan het denken over de slijtage waar dat begrip aan onderhevig is.
Lees verder
Bij het opruimen van de was kwam ik het blauwe doekje tegen dat ik vorige week zo vaardig in de strijd gooide tegen de chaos van rondspattende bloeddruppels. Er ging een golfje gevoel door me heen, dat zich het beste laat beschrijven als een mengeling van vertrouwen, warmte en tederheid. Maar dan in het klein.
Dingen zijn slechts dingen, maar het is soms alsof de gevoelens die we ervoor hebben, de waarde die we er aan hechten, niet van ons zijn, maar eigenschappen van de voorwerpen zelf. Het blauwe doekje is maar gewoon een werkdoekje, maar het voelt als bijzonder door mijn herinnering.
Lees verder
Vanmorgen bladerde ik door de digitale editie van het NRC toen ik plotseling de overlijdensadvertentie zag staan van de dochter van oude studievrienden. Mijn hart stond stil. Wij delen al lang niet meer elkaars leven, maar ze hadden mij bij haar geboorte in 1996 nog een kaartje gestuurd, en af en toe kwam er een Kerstkaart met een foto van hun opgroeiende dochtertje.
Lees verder
Volgens de recensies was er dit jaar een ecofeministische editie van de Biennale: The milk of dreams. Voor het eerst waren meer dan de helft van de deelnemende kunstenaars vrouwen, dus veel ruimte voor het vrouwelijk perspectief. Zo’n zinnetje schrijf ik met reserve op, merk ik. Want wat is dat dan, het vrouwelijk perspectief? En kunnen we niet gewoon zorgen dat er altijd en overal sprake is van mannelijk én vrouwelijk perspectief?
Lees verder
W.v.t.t.k. 