Alba de Cespedes, een Italiaanse, schreef Verboden schrift in 1952. De hoofdpersoon is Valeria, getrouwd en moeder van twee bijna volwassen kinderen. Op een zondagmorgen koopt ze in een impuls een mooi glanzend zwart schrift. Ze wil het gebruiken om te schrijven over haar leven. Maar zodra ze ermee thuiskomt en een plekje zoekt om het schrift op te bergen, realiseert ze zich, dat ze geen ruimte voor zichzelf heeft. Geen eigen kamer, geen bureau om aan te schrijven, geen la die afgesloten kan worden. En als haar huisgenoten zouden ontdekken dat ze een schrift heeft, zouden ze het zelf willen gebruiken, want waar heeft zij een schrift voor nodig? En een dagboek, dat zou al helemaal ondenkbaar zijn, ze heeft toch niets te verbergen?