Ik zou iemand die met pensioen gaat niet gauw een rustige oude dag toewensen. En ik denk ook niet dat er nog veel mensen uitkijken naar een rustige oude dag. Dat verlangen hoort bij een leven van zwaar werk. Zakken kolen de trap op sjouwen, balen koffie uit een scheepsruim dragen of de was doen met wasketel en wringer. Nee, wij zijn pensionado’s, fit en vitaal, die de wereld rondreizen, uit op nieuwe ervaringen en zo het brein helder houden. We studeren, doen vrijwilligerswerk, passen op kleinkinderen, sporten en wandelen. Wij zijn zichtbaar in de wereld. Maar toch, overweeg het eens, een rustige oude dag, bij voorkeur één in de week.

Vandaag had ik zo’n dag. Na het oplossen van de dagelijkse taalpuzzeltjes in de NYT ging ik lekker aan de slag met mijn buitenplanten. Hier wat verse aarde bij, daar wat dood blad weg, uitgebloeide bloemen afplukken. Daarna een wandelingetje naar de Droppie (verzamelpunt voor plastic, blikjes etc) op het Van Limburg Stirumplein. Eigenlijk begint mijn enthousiasme voor het verzamelen van plastic wat te tanen. Je hebt helaas al snel een onmogelijk obstakel aan opgespaard plastic (groot, maar licht) dat niet in het keukenkastje past en in de gangkast in de weg staat. Maar, mijn beloning bleek om de hoek voor me klaar te liggen. Het boekenkastje stond er keurig bij, opgeruimd en schoon en daar lagen maar liefst twee cadeautjes voor me klaar. Een Simenon, die ik nog niet ken en een verhalenbundel van goede schrijvers, met als thema Venetië (waar ik onlangs was). Dank u wel, lieve gever!
Daarna scharrelde ik al mijmerend verder door de Van Limburg Stirumstraat waar ik in de etalage van een restaurant vier spitskolen zag shinen. Ik wees en knikte naar de bijbehorende kok en maakte een foto. Verder wandelend dwaalden mijn gedachten af naar de ervaring van het ouder worden. Langzaamaan begint het besef bij me door te dringen dat het leven echt eindig is. Om mij heen rafelt het sociale weefsel waar ik deel van ben langzaam uit elkaar. Iemand wordt dement en verhuist naar een verpleeghuis. Iemand sterft onverwachts. Iemand krijgt een herseninfarct, een tumor. Ook aan mijn vitaliteit gaat een eind komen. Maar hoe en wanneer is onzeker. Dát het gaat gebeuren, is éen van de weinige zekerheden die we wel hebben. En dat is geen fijn vooruitzicht.
Ik ga bij zoveel verpletterende realiteitszin toch maar even op een bankje zitten, inmiddels ben ik op de De Wittenkade aangeland. Langs de huizen zijn kleurrijke geveltuintjes ingericht. Steeds vaker zie ik extra groen op straat verschijnen, wat een blijmakende vooruitgang. Onder de brug rimpelt het zonlicht over het water. Alles is in beweging, altijd, peins ik verder. Je merkt het alleen niet steeds op. Het heeft iets beangstigends, dat alles voorbij gaat. Maar ook iets troostends. Want ook de nare dingen, waar je tegenop ziet, gaan voorbij. Je hoeft alleen maar steeds weer een nieuwe stap te zetten. En oog te houden voor schoonheid en vriendelijkheid, voeg ik daar nog aan toe. Dan komt het wel goed met de levenslust. Tot op hoge leeftijd, daar geloof ik stellig in. Maar voor mij is daar wel af en toe een rustige oude dag voor nodig. Zodat je om je heen kunt kijken en misschien iemand kunt ontmoeten voor een praatje. Zodat je kunt stilstaan bij wat je denkt en voelt. Dat wens ik jou ook toe: een rustige oude dag!