Foto AI gegenereerd

Mijn vader had een dwingende hand van opvoeden. Wat overigens niets bijzonders was in de jaren vijftig en zestig. De opvoeding had destijds andere doelen dan tegenwoordig. Maar zijn kritische aanwezigheid in mijn jonge leven heeft tot gevolg gehad dat ik elke deur achter me sluit, de kraan niet voor niets laat lopen, mijn voeten recht vooruit plaats, kopjes doorgaans niet op de rand van het tafelblad plaats, en zeker nooit in de weg zal staan bij in- uit- of doorgangen. Ongetwijfeld nuttige gewoonten, ook in het sociale verkeer. Minder prettig is, dat ik, behalve deze goede gewoonten, ook de dwingende hand van opvoeden van mijn vader heb overgenomen. Ik heb geen kinderen, maar wel medemensen. En, net zoals ik mij verschrikkelijk aan mijn vader ergerde, erger ik me wild aan mezelf als ik weer eens op straat iemand naroep: hand uitsteken! Of: rechts rijden! Op je eigen baan blijven! Is dit 30 km per uur? U staat hier de ingang te blokkeren. Dit is een stiltecoupé. Kunt u misschien iets zachter telefoneren? Wilt u op de stoep gaan lopen! 

Een prachtige tocht was het, door het Limburgse heuvellandschap, langs Gulp en Geul. Glooiende heuvels, akkers waarop het goudgele koren wiegelde in de wind, schaduwrijke bossen.

Na de eerste dag had ik grote blaren op mijn hielen. Zo groot had ik ze nog nooit gehad.

Tijdens de meditatie van vanmorgen kwam de vraag om je een landschap voor te stellen. Ik zag het heideveld voor me, waar ik gisteren gelopen heb met een vriend. De bleekpaarse kleur van de hei, het vaalgeel van het pijpjesstro daartussen, het zanderige pad onder mijn schoenen. En terwijl de vriend op googlemaps keek voor het juiste pad, en ik hem ervan probeerde te overtuigen dat ik de weg wist, ontvouwde zich een ruimte in mijn bewustzijn.

We waren juist aan het nagerecht begonnen, toen aan het tafeltje achter mijn disgenoot twee jonge mensen aanschoven. Hij verschrikkelijk Hollands, zij met een zweem van Russisch.